kocham cię
mówię
patrząc
prosto w oczy
dotykając
dłonią
twarzy bez owalu

kocham cię
krzyczę
coraz głośniej

aż rozsypuję się
z brzękiem
na tysiące kawałków

utknęłam
na mieliźnie
milczenia

kolejny
samotny przypływ wieczoru
rozbije mnie
o rafy
niedopowiedzianych

ja
introwertyczna ekstrawertyczka

staroświecka w swej nowoczesności

jestem

roześmiana w smutku

uporządkowana w swoim chaosie

jestem

ja

poważnie zwariowana

 

przenikam
przez czas
przesiąkam
przez wskazówki
kradzione
z twojego zegara

 

kropla po kropli
spływam
w mrokach
niewyszeptanej
tajemnicy