gwiazdy wpadły mi przez okno

na stół

między  talerze

zaraz za nimi

zaglądał księżyc

przestraszone podskoczyły

i wpadły

wprost do

w połowie pustej szklanki

mów do mnie

szeptem śpiewaj

do ucha

obietnice

ciepłego oddechu

w jesienny poranek

mów do mnie

szeptem wymrucz

senne zapewnienie

o słońcu

jutro

i za setki mrugnięć powieki

zwalnia

to znów przyspiesza

i przystaje

jakby

zaczerpnąć oddechu

 

płynnym slidem

i zwariowanym chasse

po szklanym parkiecie

porywa do tańca inne

deszczowe tancerki

jeszcze zrzucę
granitowe pióra
bo Mój Anioł powiedział:
leć!

 

jeszcze otworzę

ołowiane powieki

bo Mój Anioł powiedział

patrz!

 

jeszcze  zaczerpnę

lekkości oddechu

bo Mój Anioł powiedział

żyj!