otworzyłam oczy
był tuż obok
i wpatrywał się we mnie
oknami
rozjaśnionymi
pierwszym brzaskiem
„dzień dobry”
wyszeptał
westchnieniem liści
moje
„dzień dobry”
odbiło się
od lustra
i roztrzaskało
o podłogę w łazience
to będzie kolejny
beznadziejnie piękny dzień
w mieście, w którym
każdego dnia
powietrze umiera
na smogowe suchoty
a pył zalepia usta
w niemym krzyku
płuc wybuchających
czernią oddechu
w mieście, w którym
brunatne źdźbła
z trudem przebijają się
kwaśny naskórek
jałowej ziemi
a jeszcze nierozstrzelane drzewa
wyciągają pokaleczone ramiona
żebrząc o promień życia
w mieście, w którym
Bóg codziennie
umiera na ulicach
trącany obojętnością smartfonów
…ja żyję…
jesienią
kolorowe
anioły
spadają
…masłem na dół…
Między snem nocy letniej
a wiosny uśmiechem,
gdy zimny poranek
zbyt późno otwiera oczy,
opadają ciężkie, śnieżne powieki.
Mroźny oddech unosi się raz za razem
w wirującym rytmie płatków śniegu.
Między snem nocy letniej
a wiosny oddechem
uśmiech zamarza mi na ustach.